Çocuklarımıza mutlu olmayı öğretiyor muyuz?

Nasıl sıkıntılı bir 2010 oldu, anlatılır gibi değil. Yeni siyasi dalgalara binip, yükseldikçe yükselenlerden değilseniz, her gün canınızı daha da sıkan bir sürü şeyler karşılaşıyorsunuz. Oturup anlatacak değilim, listelemeyi düşünürken bile içim sıkılıyor...

... da, bir tane hayat var elimizde, günler teker teker, tıkır tıkır geçip gidiyor ve o bir tanecik hayat da gün be gün bitiyor işte. Değer mi her günü elimizde olmayan olaylar hakkında dertlenerek, değiştiremeyeceğimizi bildiğimiz insanları değiştiremediğimiz için sıkılarak geçirmeye?

Daha üniversitedeyken bir aydınlanma yaşamıştım. Dalga geçmeye gerek yok, benim aydınlanmam bu kadar olur: Eğer, diye düşünüyordum, bir parça zekam olduğunu düşünüyorsam, bunu kendi mutluluğum için kullanamaz mıyım? Zaman içinde mutluluk diye adlandırdığım şeyin temelinin, benim için, iç huzuru olduğunu kavradım. Bu da aydınlanmanın ikinci aşaması, diyelim. O günden sonra hayatımı bana iç huzuru verecek bir düzene oturtmaya çalıştım, hala da çalışıyorum. Ve sonunda, bir tarihte karar verdim, hala uygulamayı öğrenme aşamasındayım: hayatımdaki olayları etkileme gücü olan ne varsa yapmak: çalışmak, bilgilenmek, oy vermek, görüş bildirmek... ama ondan sonra bütün zorunlulukları bir kenara koyup, hayatın kendisini yaşamak, ondan ne kadar keyif çıkartabiliyorsam çıkartmak. Bu da aydınlanmanın üçüncü aşaması. Biraz keçiboynuzu çiğnemeye benziyor, ama keçiboynuzunu da severim.

Çünkü, diye başa bağlayayım, bir tanecik ömrüm var. Mavi gökyüzünü kaç kere göreceğim, ılık güneş ışığını kaç kere yüzümde hissedeceğim, kedi patisinin yumuşaklığını kaç kere hissedeceğim, sevdiklerimin yüzüne kaç kere mutlu bir gülümseme verebileceğim, kaç kere yeni bir deneyim yaşayacağım?

Ben kendi özel mutluluk tarzımı zaman içinde keşfettim. Bizim kültürümüzde mutluluk öğretilen bir şey değil. Nasıl haz alacağımızı öğreniyoruz bir şekilde, ama mutluluğu nasıl üreteceğimizi, nasıl arayacağımızı değil. Kırk yaşıma gelmişim, ancak öğrendiğimi hissetmeye başlamışım.

Sonra kendimden dönüp kalabalığa bakıyorum ve bir sürü mutsuz yüzlü insan görüyorum. Ne kadar karamsar, ne kadar keyifsiz olduğumuzun farkında mıyız acaba? Kaçımız bundan çıkmanın bir yolunu aramayı biliyoruz?

Sonuç: kendi mutluluğumuzu tanımlayıp, hayatımızda oluşturma yeteneğinden yoksun olduğumuzu düşünüyorum. Bahsettiğim çok para kazanmanın, popüler olmanın, çılgınlar gibi eğlenmenin dışında bir şey, çünkü mutluluğun bunlar olduğunu düşünenler var, ancak elde edince aslında o olmadığı kavranıyor ve hayal kırıklığına uğranıyor.

Çocukluktan itibaren öğretilmesi gerekirdi yöntemin. Herkesin mutluluğunun ayrı olduğu, herkesin kendi adına ne olduğuna karar verip, kendi adına gerçekleştirmeye çalışacağı. Hayatın mutluluğa giden bir yol olduğu ve o yolun en sonuna kadar hiç bitmediği, ereğin yolun kendisi olduğu. Haz ile mutluluk arasındaki fark.

Çocuklarımıza mutlu olmayı öğretmiyoruz. Zengin olmayı, nüfuzlu olmayı, popüler olmayı öğretmeye çalışıyoruz ve bu yüzden, nasıl büyürlerse büyüsünler, mutsuzluktan kaçmaya çalışarak yaşayan yetişkinler oluyorlar.

Ben, kendimce, bu aydınlanmayı yaşadım. Kendi çocuğuma mutlu olmayı öğretmeye çalışacağım. Ne kadar becerebileceğim belirsiz, ama en azından denediğimi söyleyebileceğim...

Mutluluğun resmini çizebilirsin, Abidin, çünkü o minicik ayrıntılarda apaçık.

What a system does...

When winning an election becomes more important than getting work done... I think that's when the system we call a demoracy is in trouble.

When the voter votes for privileges for someone other than himself. I think that's when the system we call a democracy becomes a travesty.

Balance

I have come to the conclusion that we are all about duality. We are as big as we think we are AND also no more important than an ant. We are unique and the like of "me" won't come to this earth again AND we are just like any other human being. We want to be individuals free of the constraints of the physical and the social AND we want to be a harmonious part of the whole of nature and society. We are manic AND we are depressive. When we are balanced in the middle of all the extremes, oscillating slightly, we are "normal" and we are happy. When the oscillation escapes to the extremes, we are regarded abnormal and we feel unhappy. That's why life is about a few fireworks and lots of sparkles.

Languages

There are relationships between languages that have yet been undefined. I have been tracing the voyage of the Indo-European languages through Anatolia for some time, but when I was translating Sigurd and Gudrun, and related commentaries by Tolkien Sr.and Jr, I started to find evidence of relationships between Turkish and old Norse, old German, middle English through the relationship, I believe, between Huns and Goths. And what more probable relationship between them, the old neighbors, ancient foes and rarely friends. It would be the folly of us to think they lived in two isolated spheres, not affecting each other culturally at all, these two barbarian hordes rubbing shoulders and clashing arms all the time. It would be the folly of us to be convinced that one is the exalted race of the elves, while the other is the base orcs, when their pagan beliefs were similar, their alphabets were similar, their life styles were similar. It is a rift, this enmity, so old, so worked into the cultural consciousnesses that the effects prevail after more than a thousand years. It is my belief that the current prejudice and racism in the psyche of the Goth-begotten-European has its roots in the enmity against the Turkic-begotten-Anatolia. Too sad that popular culture in the form of Tolkien tales and popular politics in the form of scare-them-to-beguile-them still enforce the same enmity.

Someone has to go the other way to read the cultural and linguistic relationships between peoples. One way other than the prevalent Indo-European route.

Unseemly southern winds that have lasted improperly long affect my mood in a very unbecoming manner. At least that's I'd like to believe. The whole sky sinks down, squats on one's mood, suffocating the perception of life and colour. It is bright and sunny from the window. It is one mean monster of a mood-killer when you're not on the alert.

I don't want to be like this. I want to keep on enjoying my morning tea with a few pages of newpaper, a book that I like, the sunlight in the sky, the meep of a Drape Dragon, a few witticisms exchanged... all little things that give sparkle to an otherwise monotonous life. I believe in a few fireworks in life, but lots of sparkles.

Just saw an ad about getting rid of your addiction (the subject matter was smoking) by therapy. Would it help if we saw pessimism as an addiction and try to get rid of the addiction than be happy with wallowing in it? Hmmm.


Random random random. Give me my sparkles is what I'm trying to say.
 
A few days after I wrote the above, the sky did fall down this morning and the bear in me is content hybernating at home.

Mutsuz olduk hepimiz...

Çünkü bize mutlu hayaller vermiyorlar artık. Evet. Bence bu. Yalnızca bu.

Öteden beri eski Yeşilçam filmlerini severim. Toplumsal mesajlı olup da, bu zamanda bile hayırla anılanlardan bahsetmiyorum. Benim sevdiklerim diğer türlü olanlar. Hani fakir kız-zengin oğlanlı, zengin kız-fakir oğlanlı olanlar. Hani illa ki başta bir kıvılcımlanma, bir kavga, sonra mutlaka bir kötü adam ya da kadının sebep olduğu bir yanlış anlama ya da anlaşmazlık olan, sonunda herşeyin tatlıya bağlandığı filmler.

Sonunun tatlı bitmesi de değil yalnızca. Baş kadının ve baş erkeğin yanındaki eş dost akraba da ayrı sevilesiydi. Tonton amcalar vardı Nubar Terziyan'ın kimliğinde. Polis müdürleri, zengin babalar tatlı sertti, tıpkı Hulusi Kentmen gibi, ve sonunda mutlaka şefkatli tarafları ortaya çıkardı. Dindar teyzeler, dindar amcalar altın kalpli, hoşgörülü ve yumuşaktı, size merhametten ve iyi niyetli öğütlerden başka bir şey vermezdi. Kızı bir hata yapmış, gayrımeşru bir çocuk doğurmuş olsa bile babalar karalar bağlar, ama yine de kızına sahip çıkardı Münir Özkul gibi. Çılgın, komik annelerin tek istedikleri çocuklarının mutluluğuydu, Adile Naşit kimliğinde.

Seviyorduk hepsini. Böyle bir ailenin ortasında sevildiğimizi, kabullenildiğimizi hissediyorduk, çünkü hep iyi insanlarla çevriliydik. Biz Hülya Koçyiğitler, Türkan Şoraylar, Tarık Akanlar, Ediz Hunlar, bu sevginin ve hoşgörünün ortasında, eninde sonunda mutlu oluyorduk.

Ama ne yazık ki bu kadar mutluluğu bize çok gördüler.

Artık polis müdürleri bize hortumla girişiyor, üniversite önlerinde tekme tokat dayak atıyor. Zengin amcalar vicdanlarının olduğu yeri tamamen unuttular ve tek istedikleri bir bez parçasını bizim gözlerimizin üzerine çekip, biz görmezken ihalelerle ceplerini doldurmak. Dindar teyzeler, dindar amcalar bizi cehennemle korkutuyor, bizi örtüyor, kendi amaçları uğruna nefer olarak kullanıyor. Babalar, ağabeyler namus uğruna bizi öldürüyor. Bu durumda biz, baş kadın ve baş erkek oyunculara da Fatmagül'le birlikte tecavüze uğramak, Fatmagül'e tecavüz etmek kalıyor.

Eski filmler yalnızca düş satmıyordu bize. Aynı zamanda roller biçiyordu. Töre cinayetlerinde, baskı, zulüm ve istismarda rol almaktan bıktık. Eski düşlerimizi istiyoruz.

Why the diamond ring?

One of the things that never cease to amaze me is the meaning given to diamond rings. I understand the appeal of gemtones and gold. Gemstones glitter and we like glitter. Gold is jewelry that is also a financial tool. But no other gemstone, no gold is endowed with the same meaning that a diamond ring carries.

A diamond ring isn't about glitter or its financial value. Well, it is, but you don't find women buying them as financial security. No woman plans to sell a diamond ring. As for its glitter, we are living in the age of glitter. In the ages when we were living in a world of supressed tones, of mud houses, of drab clothes, of drab lifestyle, glitter was eye catching and therefore glitter was valuable. Since then, the humankind has been able to make so many materials glitter. It doesn't have to be expensive to be shiny today. Everybody can have shiny. But the appeal of diamond rings continue, in a way to supercede wealth and class division. Almost every woman seems to want one. The less-than-wealthy, with tiny stones. The wealthy, with the-bigger-the-better stones.

But why?

As in most subjects, I was left outside the ebb and flow of the trendy about diamond rings. Diamond rings didn't have a presence in our cultural consciousness when I was growing up. It was as alien as Indians and the Cowboys on tv. For us, everything a diamond ring is made to represent between a woman and a man, it was represented by a simple gold band.

Then came an age when it entered the "markets", heavily advertised as the gift to give to your girlfriend, fiancé, wife or mother. No other gift could measure up to the diamond ring, we were told. You had to give it or you didn't love that woman enough. You had to receive it or you weren't loved enough.

That is, beyond the glitter and the finance, a diamond ring loses me.

I listen as my friends describe how they acquired their diamond rings... through their significant ones, of course. Rings are flashed and their stories are told. One confesses to buying her own ring and telling her family that it was her fiancé's gift, because otherwise the family wouldn't think well of him. Another one wonders why he won't buy her a big one, because, you know, he has enough money and it IS a diamond ring, so why doesn't he? And I listen to them in fascination, no doubt under their pitying glances because I don't have a diamond ring to flash.

The simple truth is, I don't, because I have never wanted one. Beyond the sentimental worthlessness of such an expense, I simply dislike the appearance of a glittery stone mounted on top of a circular thing. I don't find it aesthetically pleasing. Can't there be found many designs, with or without the diamond, that would be more pleasing to the eye than the required basic design of the basic diamond ring?

And I have ever, even for one moment, thought myself more aesthetically gifted than my friends. What makes them worthy, I wonder, if it isn't the design. It can't be the financial worth, I think, because they won't be selling it.

Or can it?

Isn't it also pumped up that the more expensive your ring is, the more you are loved?

And I start to think. I remember the moments when I felt utterly, completely loved and completely without a diamond ring. I find that the people in my life, be them family, friend or significant other, are finding so many ways to show me that I'm cared for. A simple phone call from my mother because she knows I'm having a difficult period. An offer to take me out from my sister, when she knows I'm feeling lonely. The sheer pleasure on a friend's face upon seeing me. Deep and meaningful words, little items of interest from my loved one that tells me I am in his heart and mind.

Do I need a diamond ring? Is this why I don't?

And my curiosity mounts: what is it that makes a woman need a diamond ring in her life? Doesn't she receive other tokens of attention and she wants a ring to symbolize the love she wants to receive? Something to show her she is more valuable than so much money? The need to show others that she is loved?

I guess it is easy for some men to not spare much thought and action to make her feel loved and get a diamond ring as an easy solution. As long as it works both ways, who am I to comment, really.

But my curiosity won't go away. Beyond my own private conjectures, why the diamond ring?